Kırıldığım Yerden Güçlendim
Bir zamanlar çok kırıldım ama kimse gömedi. Çünkü beni zaten kimse görmüyordu, sesim duyulmuyordu anlattıklarım dinlenmiyordu, varlığmın bir anlam yokmuş gibi yok sayıldım, küçümsendim. Belki fiziksel olarak oradaydım ama içten içe silikleşiyordum.
Zamanla anlatmayı bıratım, konuşmamayı seçtim, kendimi geri çektim. insanlara açıklama yapmanın kendimi ifade etmenin artık bir anlamı kalmaıştı, çünkü ne söylersem söyleyeyim duyulmuyordu. Belki buna ” kabullenmek” dediler…Ama ben sadece alıştım, uyum sağladım ve sessizce içie çekildim.
O dönemde kendmi yetersiz ve sabırsız biri gibi görüyordum, sanki ne yaparsam yapayım asla yetemeyecekmişim gibi. Bu yüzden de denemeyi bıraktım ünkü denemek anlamsızdı, değersizdi, beyhude ir çabaydı, kolayca vazgemeye başladım…
Ta ki fark edene kadar: Bu hat-yat benim. Ailemin gözünde kim olduğumdan çok, kendi gözümde kim olduğum önemliydi. Ve onlar her zaman yanımda olmayacaktı, bir gün ben sadece kendime kalacaktım. o gün geldiğinde hangi ”ben”le baş başa kalacakttım?
Bu soruyla başladı içsel uyanışım.
Yavaş yavaş…
İnsanları gözlemlemeyi öğrendim, kendimi tanımaya başladım ve en güzeli…
Değişmekten korkmamayı öğrendim.
Belki hâlâ “o güçlü kadın” değilim.
Ama çok yakınım. Onun adımlarını içimde duyuyorum. Daha cesur, daha bilinçli ve en önemlisi “giderim” diyebilen biri var artık içimde.
Eğer bu satırları okuyorsan ve kendinden bir şeyler bulduysan…
Sana söyleyebileceğim tek şey şu:
Gerçekten ne istediğini bil.
Ve onu gerçekten iste. O zaman yol, yavaş yavaş kendini gösterecek.
Çünkü kırılmak bazen yıkmak değil,
yeniden inşa etmeye başlamaktır.
Ve ben şimdi tam da bunu yapıyorum: Kırıldığım yerden güçleniyorum.
Yorum bırakın